بیستو سه هفته

خداوند این لحظه ها را قسمت همه دخترکان روی زمین کند

منظورم همان لحظه هاییست که دلم زیرو روو میشود.. نمیدانم بترسم یا از خوشحالی بال دراورم

لحظه هایی که گاه در غرق افکارم یا مشغول کارم مرا به خودم میاورد

یا وقتی که به پدرت میگویم هرجای خانه که باشد سریع خودش را میرساند تا چند ضربه ایی هم کف دست او را مهمان کنی

فکر میکنم تمام بدنم را تغییرکرده

مثلا شکمم... دیگر همان شکم سابق نیست .. محلی ست که تو در ان جا گرفته ایی سینه های دردناکم و تیره شده ام منبع تغذیه توست

پاهایم دیگر پاهای خودم نیست تبدیل شده به دو عضو حساس و تیز بین که مبادا به جایی گیر کنند تورا حمل میکند و قدم هایم را بیشتر در زمین فرو میبرم

و دستهایم سپر ضربه ات

حتی میگویند اگر بینی ام هم بزرگ شود برای رساندن اکسیژن بیشتر است به توست

خلاصه عزیزدل مادر

ما هنوز باورمان نشده تو را داریم

تمام دل و روحمان از آن تو

دمی از او...همین حوالی... ...